Genade
Beschouwingen over het einde van het lijden
Na veel jaren onderricht geven, viel Adyashanti iets op: het meest transformerende onderdeel van ieder spiritueel onderricht is zijn basis.
Deze worden vaak het gemakkelijkst vergeten, omdat onze geest een natuurlijke neiging tot het complexe heeft. De geest meent dat hoe subtieler en complexer iets is, hoe nauwkeuriger het de werkelijkheid weerspiegelt. Terwijl Adyashanti toch telkens weer merkte: hoe eenvoudiger het onderricht, des te krachtiger het is en des te gemakkelijker transformatie plaatsvindt. Zo is Genade ontstaan. Adyashanti wilde de fundamentele elementen van zijn onderricht helder in boekvorm beschrijven.
Het meest ingrijpende aspect van spiritueel leven is volgens hem het element van genade. Genade is iets wat ons overkomt wanneer we op een of andere manier volledig beschikbaar zijn, wanneer we open van hart en geest worden en bereid zijn de mogelijkheid open te houden dat we misschien niet weten wat we denken te weten. In deze opening van niet-weten, in het voorlopig uitstellen van elke conclusie, kan zich een heel ander element van het leven en de werkelijkheid aan ons voordoen.
Dit is wat Adyashanti ‘genade’ noem. Het is dat moment van ‘aha!’ – een ogenblik van herkenning, wanneer we ons iets realiseren wat we ons eerst niet konden voorstellen.
‘[Adyashanti] legt goed uit hoe je vastzit in je eigen gedachten en ideeën en dat dit lijden veroorzaakt. Hij helpt je om hieruit te komen.’
Lezersreactie op bol.com
‘Dit boek geeft heel mooi en helder de essentie van Adya’s onderricht weer. Een goede introductie tot zijn leer als deze nieuw voor je is, voor wie Adya’s werk al kent is het een verdere verdieping.’
Lezersreactie op amazon.com
Uit het boek:
Toen ik nog een kind was, een jaar of zeven, acht oud, was een van de dingen die ik begon op te merken en te overdenken dat er in de grotemensenwereld al gauw sprake is van lijden, pijn en strijd. Ook al groeide ik op in een betrekkelijk gezond huishouden met liefhebbende ouders en twee zusjes, en eigenlijk een heerlijke en gelukkige jeugd had, zag ik toch veel leed om me heen. Als ik naar de grotemensenwereld keek, vroeg ik me af hoe het kwam dat mensen met elkaar in conflict raakten (…)
Nadat ik dag na dag, week na week, maand na maand, zelfs jaar na jaar had gekeken en geobserveerd, drong het plotseling met een schok tot mij door dat volwassenen geloofden wat ze dachten! Daarom lijden ze! Daarom komen ze met elkaar in conflict. Daarom gedragen ze zich vreemd, op een manier die ik niet begrijp, want ze hechten echt geloof aan de gedachten die door hun hoofd gaan.
Plotseling begreep ik wat er gebeurde wanneer volwassenen met elkaar communiceerden; wat ze in feite mededeelden waren hun gedachten, en ieder mens geloofde dat wat hij dacht werkelijk waar was. Het probleem was dat alle volwassenen andere ideeën hadden over wat de waarheid was, en daarom was hun communicatie een onuitgesproken onderhandeling, een poging elkaar te overtuigen en het eigen denken, de eigen overtuigingen, te verdedigen.
Toen ik steeds weer zag hoe volwassenen geloof hechtten aan hun gedachten, viel me in dat ze gek waren. Nu begreep ik hen: ze waren gek. Het is krankzinnig om de gedachten in je hoofd te geloven. Op een vreemde manier is het nogal een opluchting om dit als kind te ontdekken. Het was een opluchting om tenminste iets te gaan begrijpen van die vreemde wereld van de grote mensen, ook al klopte er volgens mij niet veel van.
Tijdschrift voor non-dualiteit en zelfonderzoek
Dit is het vierde boek van Adyashanti dat in het Nederlands verschijnt. Het is de neerslag van een serie van vijf lezingen in Californië, in de herfst van 2009. Het is Adya opgevallen dat het meest transformerende element van ieder spiritueel onderricht de elementaire principes zijn. De basiselementen van de leer hebben de kracht ons leven te transformeren. Hoe eenvoudiger het onderricht, des te krachtiger het is en des te makkelijker de transformatie plaatsvindt.
Als kind merkte Adya op dat een van de voornaamste redenen waarom wij lijden is omdat we geloof hechten aan de gedachten in ons hoofd. Als we geloven wat we denken, als we ons denken voor de werkelijkheid aanzien, lijden we. De vraag is: hoe kunnen we aan ons lijden ontsnappen? Wanneer we onze gedachten diepgaand observeren, merken we dat alle gedachten ontstaan en verdwijnen in een onmetelijke ruimte. Een gedachte ontstaat vanzelf, zonder intentie van jouw kant. In reactie hierop pak je de gedachte vast en identificeer je je ermee. Wanneer we die neiging om een gedachte vast te grijpen voor even los kunnen laten, geeft dat een diep gevoel van rust. Adya noemt nog drie manieren van lijden: de illusie van macht, eisen dat iets anders is dan het is en verzet tegen wat is.
De realiteit is dat we geen enkele macht hebben. Het ego heeft geen macht over hoe de werkelijkheid zich ontvouwt. Als je de strijd opgeeft, ook al is het maar voor een ogenblik, kom je in het nu terecht. Je ervaart vrede en stilte. Daarnaast heeft hij het over een ander soort lijden waart vaak heel moeilijk aan te ontsnappen is: familiair lijden. Dit is het leed dat onbewust van de ene generatie op de andere wordt overgedragen. Maar die pijn en dat lijden ben jij niet.
Ons lijden bestaat uit twee componenten: een mentale en een emotionele component. Het is belangrijk om de rauwe energie van het lijden te voelen. Laat alles wat er is tevoorschijn komen. Laat je lijden zijn hele verhaal vertellen. Adya definieert genade als datgene wat ons helpt om ons echt open te stellen – onze geest, ons lichaam, ons gevoel en ons hart. Soms is genade zacht en mooi, maar genade kan ook wreed zijn. Er zijn periodes in het leven die je heel erg op de proef stellen. Hij haalt het voorbeeld aan van een beroemde Tibetaanse leraar die kreupel was en zijn benen niet kon gebruiken. Hij woonde in een klein stenen huisje in de Himalaya en beschouwde het verlies van zijn benen als een van de belangrijkste en meest fortuinlijke gebeurtenissen uit zijn hele leven. Genade is overal om ons heen, als we maar ogen hebben om te zien. De goede momenten zijn genade, evenals de moeilijke en verwarrende momenten.
Genade gaat bijna helemaal over lijden en het einde van het lijden. Jammer dat alleen het laatste hoofdstuk het onderwerp ‘genade’ rechtstreeks belicht. Toch is dit opnieuw een inspirerend boek. De woorden van de auteur zijn verlichtend, duidelijk, to the point en vol mededogen.
Danny Senesael, Tijdschrift InZicht