Steven Harrison vindt het concept ‘spiritualiteit’ bedacht. Alsof er een spirituele wereld en een niet-spirituele wereld zou bestaan. Wat is dan die spirituele wereld? vraag hij zich af. Is het niet-spiritueel als je ’s morgens naar je werk toe gaat? Als je die opgeplakte labels weglaat, wordt alles dan niet spiritueel?
Waarom zou je dan nog spirituele oefeningen nodig hebben?

Steven Harrison prikte het dwangmatig consumeren van spiritualiteit en zoeken naar verlichting door. Hij heeft een frisse, recht-voor-z’n-raap toon voor mensen die een geestige, kritische noot kunnen waarderen en voor spirituele zoekers die tegen een beetje (zelf)spot kunnen.

Zo vraag hij zich bijvoorbeeld hardop af: ‘Is meditatie een nieuw hulpmiddel voor ons hebberig ego? Een voortdurend najagen om iets te willen worden?’

Wat Harrison betreft is het hele idee van transformatie een mythe. Een verlichtingsmythe. ‘Door aan te geven wanneer en hoe ik precies tot besef kwam dat dit een mythe is, draag ik op mijn beurt weer bij aan die mythe.’

Dus dat doet hij niet. Wel spreekt hij wereldwijd op heldere wijze over bewustzijn, menselijke ontwikkeling en relaties. ‘Of je nu mediteert of niet, aan yoga doet of niet, een goeroe hebt of niet, het toegangspunt tot de totale werkelijkheid ligt altijd binnen handbereik, is altijd beschikbaar, is altijd hier in dit moment.’