Leo Hartong werd in 1948 in Amsterdam geboren. Zoals velen van zijn generatie experimenteerde hij in het vrije Amsterdam met drugs. Toen hij 21 was had hij een – zoals dat in die tijd heette – ‘piekervaring’, of een ervaring van ‘kosmisch bewustzijn’. Hierdoor vielen er voor hem veel dingen ineens op hun plaats. Zo zag hij ‘eeuwigheid’ altijd als een heel lange tijd, maar toen werd voor hem duidelijk dat het juist de afwezigheid van tijd was.

In 2001 sprak Leo tijdens een bijeenkomst met Ramesh S. Balsekar met Wayne Liquorman. Leo zei: ‘Ik heb helemaal begrepen wat er hier besproken wordt. Ik zou niet weten wat ik vragen moest.’ Waarop Wayne zei: ‘Maar je zegt nog wel “ik” heb het helemaal begrepen.’ Tja, dacht Leo, grammatica, hoe moet je het anders zeggen… Maar het bleef kleven. Leo: ‘Het tilde zichzelf op en opeens werd het vanzelf helder: er is geen ik dat inzicht heeft; er is zien zoals er zijn is. Dat was een kleine verschuiving naar hoe het eigenlijk al is.’

Volgens Leo Hartong is het leven een soort droom. Maar als we dit beseffen wordt het een lucide of heldere droom, die weliswaar doorgaat terwijl we eigenlijk wakker zijn. Dit besef kan ontstaan als we onze beperkende zelfopvatting, ons ego, en de suggestie dat wij apart staan van- of slechts een klein individu zijn in deze wereld loslaten. Wij zijn namelijk geen afgescheiden individu, maar datgene waarin de droom gebeurt, de onbegrensde ruimte of het bewustzijn waarin het kosmische drama zich afspeelt. En ook de droom zelf.

In september 2018 overleed Leo Hartong (1948-2018). Hij wordt wel een van de meest markante schrijvers uit Nederland over nondualiteit, advaita en zelfrealisatie genoemd.